Tijdens de doedagen werd ik voor het eerst beoordeeld op mijn lessen. De doedagen zijn bijna hetzelfde als de oefendagen, maar nu krijgen worden we (de studenten) zowel door onze mentor, als door iemand van Vives op beoordeeld. Het ging tijdens de doedagen ook niet over 4 activiteiten, maar over twee volledige dagen. Ik moet toegeven dat ik het al veel meer zag zitten om aan de lesvoorbereidingen voor mijn doedagen te beginnen. Ik wist dankzij de oefendagen waar ik me aan kon verwachten, en daar was ik blij om. Ik had van mijn mentor ook al heel wat tips gekregen en die probeer ik zo goed mogelijk mee te nemen in mijn verdere opleiding. Ook de beginsituatie van de kinderen kon ik al beter inschatten. Het BC tijdens de doedagen was Sinterklaas. Dit is een heel dankbaar thema om rond te werken. De kinderen zijn gefascineerd door Sinterklaas en zijn zwarte pieten.
Ik begon dus met veel goede moed aan mijn lesvoorbereidingen. Helaas had ik het werk toch een beetje onderschat. Het is niet niets om twee volledige dagen te vullen. Ik heb heel lang aan mijn lesvoorbereidingen gewerkt, omdat ik wilde dat mijn doedagen beter zouden verlopen dan mijn oefendagen. Ik wilde groeien, en ik denk dat dit positief is. Helaas ben ik vaak een beetje te perfectionistisch en wil ik alles tot in de puntjes voorbereiden. Ik moet er nog aan wennen dat het maar zelden lukt om alles uit te voeren zoals je het plande met kleuters. Er gaat altijd wel iets fout, of er gebeurd iets onverwachts,.. Ik wil dat mijn lessen ten minste op papier perfect waren.
De eerste dag had ik een leuke spring-bal in de vorm van een paard meegenomen naar de klas. Deze gebruikte ik in het onthaal bij het opnemen van de aanwezigheden. De kinderen vonden het paardje super en wilden maar wat graag op zijn rug gaan zitten. Ik vond het leuk om te zien hoe enthousiast de kinderen waren door het paardje en dat gaf me meteen nog een boost om er volledig voor te gaan. Ik was echter wel nog nerveus omdat ik niet wist wanneer ik een leerkracht van Vives op bezoek zou krijgen. Deze leerkracht zou komen observeren hoe mijn lessen verlopen en me nadien haar bevindingen vertellen.
Na mijn onthaal ging er plots iemand naast mijn mentor zitten die ik niet kende. Ik realiseerde me dat dit de leerkracht van Vives was en ik moet zeggen dat ik toch even moest slikken. Ik was opslag weer nerveus door de aanwezigheid van de beoordelende leerkracht. Ik ging mijn verhaal beginnen vertellen, net de activiteit waar ik het minste zeker van was. Tijdens de oefendagen had ik gemerkt dat ik hier nog aan moest werken. Dit was mijn kans om te bewijzen dat ik goed een verhaal kan vertellen. Ik had gekozen voor het boekje "Zwarte Piet en Pietertje Pet" van Marianne Busser. Ik was er zeker van dat de kleuters het boek leuk zouden vinden. Het boek gaat over Pietertje, een ondeugend jongetje. De kinderen vinden het over het algemeen leuk om te horen dat het hoofdpersonage iets verkeerd doet. Dit was nu ook het geval. In het begin van mijn verhaal waren de kinderen heel geboeid. Maar als ik twee derde van mijn verhaal verteld had begon hun aandacht bergaf te gaan. De kleuters begonnen elkaar lastig te vallen en te praten. Achteraf gezien is het mijn eigen schuld: de kinderen zaten te lang na elkaar in de kring. Ik moest een bewegingsmomentje gehouden hebben voor ik aan mijn verhaal begon. Zo zouden de kinderen langer aandachtig geweest zijn. Al bij al verliep mijn verhaal redelijk goed, en ben ik wel tevreden. Mijn mentor vertelde me wel dat ze gemerkt had dat ik nerveus was doordat de leerkracht van Vives in de klas zat.
Ik weet dat het met de beste bedoelingen was dat deze leerkracht mij kwam beoordelen en ze was heel vriendelijk en gaf goede tips en feedback, maar ik moet toegeven dat ik toch blij was als ze weer weg was. Nu kon ik me volledig concentreren op de klas. De rest van mijn oefendagen verliep vlot. Voor ik er erg in had was het al voorbij. De leukste activiteit vond ik beeld. Ik had een foto van het gezicht van elk kindje meegenomen naar de klas. De kinderen mochten hun gezicht zwart stempelen, net zoals Pietertje Pet uit mijn verhaal gedaan had. De kinderen hadden al gestempeld, dus ik probeerde het iets moeilijker te maken. Ik testte of de kinderen het al begrepen als ik hen zei dat ze hun ogen niet mochten bestempelen. Ik toonde ook bij mijn handpop van Zwarte Piet dat de ogen niet zwart zijn. Dit bleek echter nog te moeilijk te zijn. Bijna alle kinderen stempelden toch op hun ogen. Ik vond deze opdracht toch heel leuk, omdat de kinderen zich hier echt in amuseerden. Ze waren ook heel enthousiast omdat ze zelf op de foto stonden.
Een andere activiteit die ik heel geslaagd vond was mijn spelletje pakjes-werpen. Ik had één grote schoorsteen gemaakt en voor alle kleuters een pakje. De kinderen vormden een rij voor een bank en mochten dan één voor één tot het einde de bank lopen. Dan mochten de kleuters vanaf het einde van de bank het pakje in de schoorsteen gooien. Ik vond het zeer leuk om te zien hoe de kleuters hun pakje gooiden en toen meteen weer achterin de rij gingen staan.
Ik kijk met een gerust hart terug op mijn doedagen. Ik ben zeer blij de opmerkingen die ik gekregen heb over dingen die ik al goed deed, maar ook met de opmerkingen over dingen die beter kunnen. Ik weet nu goed waar ik sta en waar ik aan moet werken. Zo kan ik doelgericht mijn werkpunten verhelpen en ben ik goed op weg om kleuterleidster te worden.
Groetjes
Juf Fien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten